#IPON2014: sleutelhanger van de toekomst

“Pap! Wat heb jij nou om je nek hangen?”Def.Logo_IPON2014

Met die woorden verwelkomde mijn dochter mij toen ik op woensdagavond terugkwam van de IPON2014. “Nou, gewoon een keycord.” Dat ding had ik gekregen toen ik mijn toegangskaart liet scannen bij de ingang van de beurs. Een mooi breed degelijk lint met natuurlijk de naam van de sponsor erop: een bekende leverancier van hardware. Daaronder een klikoogje om de scanbare toegangskaart aan op te hangen. Handig, want dan kun je hem niet kwijtraken. Een beetje gewiekste standhouder vraagt natuurlijk of hij je kaart mag scannen. En ook bij de toegang van de workshops (= lezingen) gaat de kaart onder de scanner door.

Mijn dochter vindt het maar niks. “Zo’n ding ga je toch niet mee lopen.” Nou moet ik toegeven dat zij iets modegevoeliger is dan ik. Ik wil er wel netjes, verzorgd en eigentijds bijlopen, maar de laatste mode lap ik toch vaak aan mijn laars. Dat ik dan, in de ogen van mijn dochter althans, kennelijk de hele dag voor gek heb gelopen, heb ik mij nog niet gerealiseerd. Bovendien was ik niet de enige.

Nieuw, nieuwer, vertrouwd

De opmerking van mijn dochter zet mij wel aan het denken. Hoe vernieuwend zijn de spullen op IPON eigenlijk? Is alles zo modern wat er staat? En eerlijk gezegd kom ik na enig nadenken tot de conclusie dat het wel meevalt met al die vernieuwingen. Ik heb veel van hetzelfde gezien. Mooie dingen, daar niet van. Prachtige beeldschermen die met een lichte aanraking precies doen wat je wil: een mooi plaatje tevoorschijn toveren, een haarscherpe tekening maken, een video afspelen of je een game op het scherpst van de snede laten spelen. En dat alles met een nauwkeurigheid waar we drie jaar geleden alleen nog maar in sciencefictiontermen over dachten. Technologie gaat snel. Waarom dan toch zo’n keycord?

‘Never change a winning team’ moeten veel standhouders gedacht hebben. Wat goed is moet je behouden. Daarom staan er wéér kopieermachines, die alleen in uiterlijk en bedieningsgemak iets verschillen van hun voorgangers. ‘Netwerkbeheer was nog nooit zo eenvoudig’ heb ik tien jaar geleden ook gehoord. Er zijn vertrouwde leerlingvolgsystemen voor het monitoren van de studentvorderingen, vaak ingebouwd in de methode. Ik signaleer slimme software die behulpzaam is bij het opkrikken van het niveau van onze kenniseconomie en ik hoor over de nieuwste inzichten in verantwoord toetsen met een peperduur, maar o zo degelijk product. Dan zijn er ook nog een paar nieuwe lesmethodes die verdacht veel kenmerken hebben van oude wijn in nieuwe zakken. Een reünie van oude en moderne technologie in een nieuw jasje.

Reünie van mensen

edubloggers2

Edubloggers

De IPON is een grote reünie, las ik op Twitter. Dat klopt. Vooral in het hoekje van de edubloggers. Daar is het een komen en gaan van oude en nieuwe bekenden. “Hé, ik herken jou van je profielfoto” of “Leuk om jou nu eens IRL te zien” zijn veelgehoorde opmerkingen. Het genoegen is geheel wederzijds. Dat geldt ook voor mij, want ik heb een aantal mensen ontmoet die ik alleen via een blog of een Twittercontact ken en met wie ik kort en krachtig heb bijgepraat. Dat bescheiden hoekje van de edubloggers illustreert voor mij waar het allemaal echt om gaat: mensen van vlees en bloed, onderwijsmensen die betrokken zijn bij hun werk en anderen graag  informeren over hun werkzaamheden, hun gedachtegangen, hun drijfveren. Maar om daar nou een hele onderwijstechnologiebeurs omheen te bouwen?

Het zijn de mensen van vlees en bloed die onderwijs maken. Dat weet ik natuurlijk al langer dan vandaag, maar het is mij eens te meer duidelijk geworden op deze beurs. Het is niet de apparatuur, de hardware of de software. 2D of 3D printen is geen onderwijsvernieuwing. Het zijn de ménsen die graag mooi onderwijs maken ook al voelen ze zich daarbij soms ernstig gehinderd door de regelgeving van de overheid en de manier waarop hun schoolbestuur daaraan uitvoering moet geven. Mensen die tegen de stroom digifobe collega’s inroeien en toch vernieuwingen in de eigen klas – en daarbuiten – proberen door te voeren.

Geluid

Natuurlijk zit er ook een praktische kant aan deze beurs. Het is een mooie verzamelplek om kennis te nemen van de producten van de vele leveranciers van onderwijsproducten. Je hoeft ze niet allemaal na lestijd op school te laten komen. Zo begeef ik mij van de ene voorlichtingsbijeenkomst naar de andere en probeer door de commerciële mededelingen heen ook nog nuttige informatie op te vangen. Helaas zijn de presentaties slecht te volgen. Dat ligt niet aan de presentatoren of aan de aard van de presentatie, maar aan de enorme geluidshoeveelheid die vanaf de gezellige beursvloer door het open dak in de presentatieruimte stroomt. Of aan het geluid van de buurpresentatie die ondersteund wordt met een machtige boom-bass-discodreun. Ondanks hun microfoon kunnen presentatoren zich niet of nauwelijks verstaanbaar maken. Dan vraag ik mij toch af waar die moderne techniek blijft. Moeten we teruggrijpen op de ouderwetse ringleiding? Iedereen zijn eigen oortjes? Een soort silent disco, maar dan de informatieve variant. Het lijkt mij iets voor de organisatie van IPON om daarover na te denken. En keycords. Daar moet ook een alternatief voor te bedenken zijn. Ik wil me niet opnieuw schamen namens mijn dochter.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s